ROAD CLOSED

14 No tags Permalink 0

There was only one ‘race left to run. The one that actually mattered. The one from my head to my heart.

Sinds mijn burn out begin februari was ik zoekende. ‘Hoe heeft dit kunnen gebeuren?’ Maar eerlijk is eerlijk, vooral de ‘Hoe kom ik hier vanaf?’-zoektocht kreeg de eerste maanden de meeste aandacht. Ik had nooit kunnen bedenken dat dit een zoektocht werd naar mijzelf. En al helemaal niet dat ik mezelf zou vinden, ergens op een berg in Malaga.

Even rewind. Begin februari kreeg ik een hyperventilatie aanval op werk. Voor mensen die mij heel goed kennen was dit niet echt een verrassing. Voor mensen die mij niet zo goed kennen was dit een shock. ‘Jij? De onuitputtelijke doorzetter die alles vol passie, enthousiasme en energie aanpakt?’ Bij deze zin zouden eigenlijk al alle alarmbellen moeten gaan rinkelen. ‘Maar ja, we vroegen ons stiekem wel al een tijdje af hoe je al dat sporten volhield met je full time job…’

Je kon me niet kwader krijgen. Ik voelde me niet begrepen. Sporten was bijna het enige waar ik wél energie van kreeg (dacht ik). Mensen die hier iets van vonden, vond ik maar lui. Nee, ik stond niet echt open voor feedback ;-). Maar achteraf gezien hadden ze wel een punt. Het was in ieder geval het ultieme masker van mijn lijf om de opbouwende stress te verbloemen en mijn hoofd voor de gek te houden totdat mijn geest het niet meer trok en aan de spreekwoordelijke bel trok. Time to chill the fuck down.

Ik vond dat ik er heel volwassen mee omging. Ik was direct bereid te kijken naar mijn eigen aandeel hierin (dacht ik). Ja, de situatie op werk was niet oké maar ik had het wel zo ver laten komen. Ondanks dat ik op zoek wilde gaan naar the why, die ik stiekem al makkelijk kon benoemen (dacht ik), was ik meer gericht op de oplossing: Hoe kom ik hier weer uit?

Gelukkig gaf ik mezelf wel de ruimte om te herstellen (dacht ik), maar ik wilde wel zsm een plan de campagne hebben. Schamen deed ik me gelukkig niet, dus sprak ik openlijk met vrienden over mijn burnout. Vooral met vrienden die dit zelf ook ervaren hadden. Uit oprechte interesse, maar stiekem ook zoekende naar tips voor mijn eigen herstel.

Verder gaf ik mezelf meer rust op sportgebied maar ik wilde wel graag blijven sporten. Ik zegde uit zelfbescherming mijn CrossFit abonnement op maar bleef wel rennen en zwemmen. Ik durfde echter alleen nog maar samen met iemand te rennen, op granny pace met de nodige wandelpauzes, en ik ging alleen nog maar naar het zwembad als ik iemand na 8u ‘s ochtends meekreeg want een early bird sessie trok mijn lijf al helemaal niet meer.

Dit zorgde er ook voor dat ik onzeker werd over mijn vriendschappen waar sport vaak een grote gemene deler is. ‘Wat blijft er nog van mij over als ik niet meer de persoon kan zijn die zichzelf een (sport)doel stelt en er alles aan doet om dat doel te realiseren? En wat betekend dit voor mijn vriendschappen?’ Gelukkig zeiden mijn allerliefste vriendinnen tegen mij dat er dan echt nog heel veel over blijft. ‘Fijn’ dacht ik, maar voelen en geloven deed ik het niet. Ik kon namelijk zelf nog niet zo goed zien wat er dan over bleef.

Ondertussen sloop mijn eeuwige vluchtgedrag er weer langzaam in. Want nu ik veel minder sportte, had ik genoeg tijd voor andere activiteiten die mijn herstel zouden bevorderen. Kopjes koffies drinken met mensen, want praten is goed voor je herstel. Mediteren, want dat zou innerlijke rust brengen. Wandelen, want dat doen mensen met een burn out ook. En Yin Yoga want daar werd ik altijd al rustig van. Ja, ondanks dat ik mezelf echt als een gevoelsmens zou omschrijven kon ik de boel ook redelijk kapot rationaliseren (besef ik me nu pas). En dat is nou precies wat je niet echt verder helpt bij een burnout.

En bij al die nieuwe activiteiten verzon ik uiteraard ook gelijk nieuwe doelen. Ik moet elke dag mediteren. Ik moet elke dag minstens 10.000 stappen zetten. Ik moet elke week 2x Yin Yoga doen. En ik moet ook minder eten want ik sport nu veel minder. Dus ondanks dat ik minder stress had van werk (ik zat immers thuis) en mijn lijf iets meer rust kreeg door de drastisch verlaagde sportfrequentie, draaide mijn hoofd binnen de kortste keren weer talloze overuren door al die nieuw geformuleerde doelen die ik van mezelf moest behalen.

Vermoeiend…..

Mediteren hielp gelukkig wel. Ik werd bewuster van mijn lijf, gedachtes en emoties. Ik leerde tijdens mijn meditatie sessies van Andy, die van Headspace, dat gedachtes er gewoon mogen zijn, net als emoties. Je hoeft er niet tegen te vechten, je kan ze leren aanschouwen, zoals wolkjes die in de lucht voorbij gaan. Tijdens de ‘Basics’ modules keerde ik beetje bij beetje heel langzaam naar binnen alleen daar werd ik nog angstiger van dan ik al was. Tsja, dat vertelt niemand erbij. Als je meer mindful wordt en dus bewuster, word je je dus ook echt bewuster van alles. Dus ook van angst. Ik kan me een moment herinneren tijdens een mini yoga retraite waar ik tijdens een meditatie sessie van complete rust in een split second overging naar een beginnende paniek aanval. Waarom? Het was ineens heel stil in mij. En dat is me een partij scary als je altijd bezig bent. En zo werd ik steeds angstiger.

Dan maar dingen doen waar ik intens gelukkig van word want dat was volgens mensen ook the way to go. Ik voelde me eerst schuldig. ‘Ik ben toch ziek thuis? Dan kan ik toch geen koffie gaan drinken met mensen? Wat als collega’s mij zien? Wat zullen ze wel niet denken?’ Eerlijk is eerlijk, ik was zelf zo’n zakelijke bitch geweest die dit totaal niet begrepen had….  ‘En mag ik eigenlijk wel op reis?’ Maar toen zowel mijn manager als mijn bedrijfsarts me op het hart drukten dat ik vooral dingen moest doen waar ik blij van werd was er geen stoppen meer aan.

De eerste twee reizen deden me echt heel erg goed. Vooral de reis naar Amerika, waar ik van Los Angeles naar Las Vegas liep, was een schot in de roos. De tickets boekte ik ook echt op basis van mijn gevoel, in plaats van mijn ratio. Ik hoor het je denken: ‘Pffff gaat ze weer’. Maar nee. Tijdens die reis moest ik helemaal niks. Ja, we moesten van A naar B rennen maar het maakte geen reet uit hoe lang we daar over deden. Iedereen was daar voor de experience en respecteerde dat iedereen zijn eigen ‘race’ te lopen had, letterlijk en figuurlijk.

Rennend door all mighty Death Valley, werd ik onderdeel van een van de meest krachtigste natuurverschijnselen van allemaal. Vechten tegen de bizarre condities had echt totaal geen zin dus gaf ik me er volledig aan over. De woestijn was daar gewoon en voor het eerst sinds een hele lange tijd kon ik er ook gewoon zijn, zonder dat ik dus iets moest, en daar werd ik echt intens gelukkig van.

Ik moest niks, ik was er gewoon en deed mijn ding wat fysiologisch gezien bijna onmogelijk was met mijn toenmalige burn out klachten. En, misschien wel het allerbelangrijkste, ik moest van mezelf ook een keer helemaal niks. Alleen in het moment zijn, voelen wat mijn lijf op dat moment aankon en rennen. Wat een bevrijding. Voor mij de ultieme bevestiging dat echt alles mogelijk is, zolang ik er maar intens gelukkig van word. Toen had ik me nog niet kunnen beseffen waar dit gevoel nu daadwerkelijk vandaan kwam.

En zo ging ik dus vrolijk verder met dingen doen waar ik intens gelukkig van werd (dacht ik). Maar toen ik helemaal gebroken na de laatste citytrip thuiskwam en elke keer dat ik de Headspace app opende al bijna begon te hyperventileren wist ik dat het genoeg was.

Ik besefte me eindelijk dat ik nog steeds aan het rennen was. De afgelopen jaren heb ik letterlijk en figuurlijk heel wat afgerend maar ook nu bleef ik maar rennen. En vooral heel hard bij mijzelf vandaan. Ver weg van mijn gevoel. Ik ging de zoektocht naar the why nog steeds uit de weg. Ook omdat mijn hoofd me ervan overtuigd had dat ik toch wel wist waar het vandaan kwam, maar mijn lijf was het daar niet mee eens (hallo paniekaanvallen). Ik wilde zo graag de weg terugvinden maar ik wist niet meer hoe. Ik was letterlijk de weg kwijt en dat vond ik heel heftig. Ik was in de war en werd steeds angstiger en paniekeriger. Ik zocht hulp in alle hoeken en kreeg ook hulp uit alle hoeken maar het hielp niet. Totdat mijn neef aanbod mee te gaan op zijn retraite.

Zonder verwachting maar met de hoop op wat innerlijke rust en handvatten om mijn weg terug te vinden vertrok ik eind mei naar de Living Well retraite in Malaga. We begonnen elke dag met yoga en meditatie, brunchten vervolgens uitgebreid met elkaar en deden in de middag een workshop waar we aan de slag gingen met onszelf. Een unieke combinatie van mindfulness en persoonlijk leiderschap. Dat laatste was niet vreemd voor mij, ik heb talloze leiderschapstrainingen gevolgd maar ik heb gemerkt dat het een wezenlijk verschil is of je zo’n training met je hoofd doet of met je hart.

Door het mindfulness gedeelte; yoga, meditatie, wandelen in de natuur, ging ik meer open staan. Open staan voor anderen, maar nog belangrijker, meer open staan voor mijzelf. Ik kon dieper en eerlijker naar binnen kijken waardoor ik de persoonlijke vragen beter kon beantwoorden en de spiegels beter kon verdragen. Waar ik de spreekwoordelijke spiegel normaal het liefst op iemand zijn hoofd kapot sla, was ik nu in staat rustig over feedback na te denken en dat kwam binnen, heel diep binnen. Hallo confrontatie met mijzelf. Maar pas daar, diep van binnen, vond ik de echte antwoorden en die waren soms pijnlijk. Ik heb wat af gejankt in Malaga maar echt alles kwam eruit. En eigenlijk was dat heel fijn.

De hele week was een aaneenschakeling van bijzondere momenten maar het meest bijzondere moment voor mij was dat ik mijzelf onverwachts terugvond, iets wat ik nooit had durven dromen. Tijdens een meditatie sessie, waar ik eindelijk, misschien wel pas sinds jaren, echt kon ontspannen, waar ik eindelijk echt een keer niks moest van mijzelf en alles kon loslaten, vond ik mijzelf. Dat was heftig, intens, maar vooral ook heel erg mooi want ineens vielen alle puzzelstukjes op zijn plek.

Ik begreep eindelijk waarom ik altijd maar moet presteren, waarom ik altijd het volgende doel al klaar heb staan voordat ik het vorige doel afgerond heb, waarom ik niet zo goed tegen kritiek kan en eigenlijk, ondanks al mijn prestaties, al heel lang ongelukkig was. Begrijp me niet verkeerd, mijn prestatiedrang en bijkomende doorzettingsvermogen heeft me heel ver én heel veel gebracht in het leven alleen ben ik me met dit gedrag gaan identificeren terwijl dit helemaal niet is wie ik ben. De afgelopen jaren heb ik voornamelijk geacteerd in een omgeving waar juist dit ‘harde’ gedrag beloond werd. Niet zo gek dat je dat gedrag dan steeds meer gaat vertonen. We zijn net mensen ;-). Terwijl ik eigenlijk gewoon een zacht ei ben, met een heel groot hart, wat heel veel liefde te geven heeft. Alleen moet ik het eerst aan mijzelf geven….

Wat een verademing. Ik kon eindelijk, letterlijk, weer adem halen. Ik kon helder nadenken, ontspannen en genieten want ik moest gewoon even helemaal niks.

En zo overtrof de retraite al mijn verwachtingen. Ik kwam helemaal zen en berust thuis. Ik was veel meer in balans waardoor ik ook veel bewuster was van alles. Dit voelde soms alsof ik in een andere dimensie leefde want die helderheid was voor mij echt heel nieuw, en voor mijn omgeving soms ook haha.

Back in the wild (op zo’n retraite met gelijkgestemde was het redelijk makkelijk om zen te blijven maar nu nog real life), bleef het moeten een valkuil. Ook niet heel gek na dit gedrag jarenlang vertoond te hebben, het is nu eenmaal onderdeel van mijn persoonlijkheid geworden. Dat heb ik, niet zonder slag of stoot geloof me, leren accepteren. Het verschil is alleen dat ik me er nu vaak, nog lang niet altijd, bewust van ben waardoor ik een keuze heb.

Verder was ik moe, heel erg moe. Ik hanteerde een one event a day policy en dat beviel me prima haha. Het leek wel of mijn lijf eindelijk kon ontspannen en de moeheid van al die jaren (weg)rennen er eindelijk uitkwam En dat was helemaal oké. Ik was altijd al the queen of naps, maar ook dat kreeg een nieuwe dimensie :-).

De moeheid is er nog steeds. Ik heb gewoon te lang roofbouw op mijn lijf gepleegd, dat heeft tijd nodig om te herstellen. Ook dit heb ik leren accepteren en loslaten. En met pijn in mijn hart dus ook het hardlopen even los gelaten. Wel heb ik inmiddels ervaren dat zolang ik dingen doe die mij energie geven, mijn energie level ook beter is.

Maar wat doe je dan met je doorzettingsvermogen, doelgerichtheid, enthousiasme, passie etc? Eerlijk, they scare the hell out of me op sommige momenten. Maar ik waardeer ze ook nog steeds, alleen probeer ik ze bewuster in te zetten, zonder mijzelf erin te verliezen want ik weet inmiddels dat ik zoveel meer ben dan alleen dat.  Again, gevalletje balans en dat vind ik nog steeds een grote uitdaging.

Wat wel helpt is dat ik door mijn ervaring in Malaga beter kan voelen wanneer ik uit balans ben. Alleen op sommige stressvolle momenten (hallo verhuizing) lukt ook dit niet helemaal. En ook dat is helemaal oké. Herstellen van een burnout is geen linear proces, het gaat met stapjes en ook wel eens met een stapje naar beneden. Dit vond ik in het begin heel heftig en confronterend, dit past namelijk niet echt bij die prestatie- & doelgerichte eigenschappen die alles proberen te controleren, maar ook dat heb ik nu geaccepteerd en losgelaten, hoe moeilijk ik dit ook vind.

Nu al dat moeten ook eindelijk van mijn schouders is afgevallen blijven er nog maar heel weinig dingen over die ik echt belangrijk vind. Wat ik wel heel belangrijk vind, en eigenlijk ironisch genoeg altijd al heb gevonden, is dat mensen zijn wie ze zijn. Authenticiteit was voor mij altijd iets wat ik zocht in vriendschappen, de grote grap is natuurlijk dat ik zelf niet meer zo authentiek was, hoewel ik dat wel dacht. Ja, ik was wel open en oprecht, maar dat is iets anders dan authentiek.

En dan nog deze paradox. Ik bracht meer tijd door op Instagram dan dat ik echt contact met mensen had. En als er iets, sorry ik ga nu waarschijnlijk voor heel veel mensen vloeken in de kerk, oké ik zal het nuanceren, vaak niet authentiek is, dan is het social media. En ja, ik maakte me hier ook schuldig aan want ik was alleen maar bezig met de wereld te laten zien, zowel online als offline, wat ik allemaal kan en doe, op zoek naar bevestiging van buitenaf terwijl ik die bevestiging daar nooit had kunnen vinden. Ik had dit alleen maar diep van binnen kunnen vinden, bij mijzelf.

If you’re searching for that one person that will change your life, take a look in the mirror.

Dus, time for some change. Zoals ik eerder al zei vind ik authenticiteit een van de mooiste dingen die er is. En tegelijk iets wat in deze maatschappij, naar mijn mening, erg lastig is. Er wordt zoveel van ons verwacht, en daarmee verwachten we ook zoveel van onszelf. Dit begint al thuis in het gezin. Verwachtingen van ouders, bewust of onbewust. En dan gaan we naar school waar we leren rekenen en schrijven, begrijp me niet verkeerd, allemaal belangrijk maar de focus ligt meer op presteren dan op zijn. We leren niet onszelf te zijn, gelukkig te zijn. Hoe mooi zou het zijn als je met deze basis de wondere wereld ingestuurd wordt in plaats van met alleen maar een diploma? Ook hier is volgens mij het toverwoord balans.

Als ik een stevigere basis had gehad, meer in contact had gestaan met mijzelf, dan was dit misschien ook gebeurd maar dan was de weg terug een stuk makkelijker geweest. Een trainer zei ooit tegen mij: ‘Ik gun iedereen zijn eigen crisis.’ Helemaal prima, maar hij had iets minder heftig mogen zijn ;-).

Het meest heftige van mijn burn-out vond ik dat ik realiseerde dat ik mijzelf volledig kwijt was, zo graag terug wilde naar mijzelf maar eigenlijk helemaal niet meer wist wie ik was. Ik vind het nog steeds heftig nu ik deze woorden tik….

Mindfulness heeft mij in deze periode heel erg geholpen om de weg terug te vinden. Het heeft me nu al zoveel gebracht dat ik iedereen dit gun. Ik zou het dan ook fantastisch vinden mensen hiermee kennis te laten maken en dat is ook precies wat ik verder wil gaan onderzoeken. Ik weet dat mijn pad ergens in die hoek ligt en nu is het tijd om dat pad te gaan bewandelen.

Dit betekent ook dat ik ga stoppen met Join My Road. Iets wat ooit ontstaan is vanuit mijn passies, rennen en reizen, maar stiekem ook wel een platform voor bevestiging was. Het voelt goed dat hoofdstuk af te sluiten nu ik die bevestiging eindelijk in mijzelf gevonden heb.

Wat ik met Instagram doe? Ik weet het niet. Op dit moment krijg ik er weinig energie van. Misschien ga ik eens delen wat mij energie geeft, of misschien ook niet. Voor nu laat ik het even los.

Via deze weg wil ik je bedanken voor het volgen van mijn weg. Het was een mooie turbulente weg waar ik erg dankbaar voor ben maar het is nu tijd voor mij om een andere afslag te nemen.

Liefs,

Joanne

PS Dank aan alle lieve mensen die de moeite hebben genomen om mij liefdevolle berichten te sturen tijdens mijn burn-out. Dat waren de momenten dat ik het gevoel had echt contact te hebben met jullie. Dit was voor mij, hoe gek misschien ook, een van de mooiste periodes van Join My Road.

14 Comments
  • Sanne
    december 2, 2018

    Dankjewel Joanne voor je verhalen de afgelopen jaren. Dit laatste verhaal springt er voor mij met kop en schouders bovenuit. Ik wens je heel veel succes met je nieuwe weg!

    • Joanne
      december 2, 2018

      Wat lief. Dankjewel!

  • Yamina
    december 2, 2018

    Je bent en blijft een kanjer. En prachtig om te zien hoe open je er over bent!

    • Joanne
      december 2, 2018

      Lief, dankjewel.

  • Carlo
    december 2, 2018

    WoW lady,

    Dank voor je openhartigheid, dat vergt lef!

    Hopelijk vind je de rust die je zoekt maar ik ben overtuigd dat je dit gaat lukken. Geen lineair proces maar een bumpy road.

    Hoop je weer eens voorbij te zien komen en als je een keer offline koffie wil drinken (one event a day activiteit) dan mag je me altijd een bericht sturen.

    Andere klets, offline contact, echt, verbinding, geen verwachtingen of veroordelingen, be my guest!

    Carlo

  • July
    december 2, 2018

    goed van je lieverd!
    Trots op jou!
    X July

    • Joanne
      december 2, 2018

      Thanks lieverd!

  • Dion
    december 2, 2018

    Mooi geschreven. Goed om te horen. Ik zal je berichtjes missenm het gaat je goed topper.
    Wellicht dat ik je keer ooit bij een hardloopwedstrijd zie.

    Gaat je goed !!!

  • H
    december 3, 2018

    Wat een openhartig stuk, en zo herkenbaar! Inspirerend voor mij om eens stil te staan bij hoe ik de symptomen manage i.p.v. eens met het echte probleem bezig te gaan.

    • Joanne
      december 3, 2018

      Wat goed dat je dat zo uit durft te spreken. Dat is al de eerste stap!

  • Monique stok
    december 3, 2018

    Lieve joanne, wouw wat een verhaal…wat een persoonlijke groei!!! Blijf lekker naar je hart luisteren, nu je hem gevonden hebt…xx monique (je oude yep genootje bij tnt rotterdam). Ik heb nog steeds hezelfde nummer, dus mocht je eens zin hebben in koffie, bijpraten, een keertje rennen samen of alle3….(ook bij mij zal rustig aan doen nooit mijn middle name worden)

    • Joanne
      december 4, 2018

      Stokske! Wat een lief bericht. Dankjewel. Rennen met jou durf ik niet meer Speedy haha maar koffie lijkt me een keer leuk! Ik heb ook nog hetzelfde nummer. X

  • je loopcoach
    december 4, 2018

    Lieve Joanne, Wat een heftig verhaal.
    Heel fijn voor je dat je nu je aller beste maatje hebt gevonden; “jezelf”!!
    Samen met je beste maatje gaat het je lukken om uit het dal te klimmen.
    Knap van je om je eigen pad omhoog te nemen. Al staat daar geen massa publiek, het is jou pad.
    Doe alles op jou tempo en doe dingen die je energie geven.
    Mijn uitnodiging om eens een bakkie te doen blijft staan.
    Ik wens je heel veel succes en wil je bedanken voor alle mooie momenten.
    Liefs Jan

    • Joanne
      december 4, 2018

      Lieve coach,
      Jij ook bedankt voor alle mooie momenten en het einde van deze weg betekend zeker niet het einde van onze bijzondere band! We doen snel een keer een bakkie :-). Liefs, Joanne

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.