Race Report: Rotterdam Triatlon

Afgelopen zondag was het zover, de Rotterdam Triatlon. Dit jaar schreef ik me samen met Jan en Stefan in als sprint estafette team Join My Road. Ik had zelf graag een hele sprint gedaan zoals vorig jaar maar ik had dit jaar niet genoeg tijd om hiervoor te trainen.

Op de dag zelf sta ik stijf van de zenuwen. ‘Kan ik het wel? Straks kom ik als laatste uit het water.’ Allemaal gedachtes die door mijn hoofd heen vliegen ondanks mijn vele zwemuren. Oh ja, even terug. Ik zwem dus. Fietsen is namelijk niet mijn ding en Stefan rent gewoon veel harder. Ik ben geen fantastische zwemmer maar ik vond het een mooie stok achter de deur om dit weer op te pakken want na de vorige triatlon heb ik dit eigenlijk nauwelijks gedaan. Zonde!

Maar waarom toch die zenuwen na al die early bird sessies in het zwembad? Ja, het zwembad. Open water is echt een andere tak van sport. Je ziet niet waar je naartoe zwemt en er is geen kant waar je af en toe even je rust kan pakken of kan afzetten om wat extra makkelijke meters te maken. Ik heb 1x buiten gezwommen en dat viel me vies tegen. Toch niet de allerbeste voorbereiding…

Om 9u staat mijn team voor deur. Oke, loslaten, verstand op 0 en gaan. We fietsen rustig de twee wisselzones langs. Alle spullen liggen waar ze moeten liggen, op naar het punt waar ik te water ga. Ik kijk naar het water. Moet ik serieus helemaal naar die rode boei zwemmen? Mijn god wat een **** end. Is dat echt 750 meter dat rondje? Ik word met de minuut nerveuzer. Gelukkig zie ik ook mensen schoolslag zwemmen want borstcrawl houd ik geen 750m lang vol, ik zal moeten afwisselen.

Page51

Nog 20 minuten. Badmuts op. Bril op. Ik ga maar alvast richting het planton zodat ik goed kan kijken welke route iedereen zwemt want het is me nog steeds onduidelijk. Ik high five mijn teamies en mijn supporters die de gespannenheid van mijn gezicht af kunnen lezen.

Hmm, ik zie maar 10 andere oranje badmutsjes om me heen en deze mensen zien eruit alsof ze erop zitten. ‘Tuurlijk’, denk ik, ieder team stuurt natuurlijk zijn beste zwemmer te water. Kak, nog meer zenuwen. Ik maak met iedereen een praatje om te polsen welk niveau ze zijn om mezelf wat gerust te stellen. Iedereen is bescheiden maar ik geloof er niks van haha.

Oke, we mogen het water in. De temperatuur is prima. Het is zelf te warm voor een wetsuit, die zijn dan ook verboden vandaag. Ik vind dit prettig ivm de vrijheid maar realiseer me wel dat dit een zware sessie voor mijn core wordt zonder de luxe van het drijfvermogen van een wetsuit.

Ik borstcrawl rustig om te wennen aan het water, gaat eigenlijk prima. Waar maak ik me druk om. Ik ga hier van genieten, hoe vet is het om in de Maas te mogen zwemmen in mijn eigen stad?

Page101

Voordat ik het weet moeten we onze hand aan de kant houden (terwijl ik nog druk aan het zwaaien ben naar mijn supporters haha) en gaat het startsignaal. Iedereen zoeft weg. Ik ga er achteraan en de eerste meters lukt het me het tempo in borstcrawl bij te houden.

Page91

Maar dan raak ik ineens in een soort van blinde paniek. Waar is de rode boei, wat zijn mijn armen zwaar en mijn hartslag hoog. Rustig aan, gewoon even schoolslag. De mensen voor mij zwemmen als een gek door en zijn al snel uit zicht. Ik probeer rustig te blijven en schoolslag met borstcrawl af te wisselen maar halverwege de rode boei is mijn hartslag zo hoog dat ik besluit met schoolslag verder te gaan. Er zwemt nog een iemand achter mij die ik probeer voor te blijven. Ik ben dus die in het blauwe pakje (met hoofd onder water) die bijna tegen de dame voor mij aanzwemt, oeps.

Page21

Ondertussen kijk ik op mijn horloge. Ik wil binnen 20 minuten het water uit zijn en ondanks schoolslag ipv borstcrawl loop ik nog aardig op schema.

Page31

Yes, de boei is in zicht. Ik ga er links omheen en probeer weer met borstcrawl verder te gaan. Ik heb alleen nu stroom tegen dus moet echt veel kracht zetten met mijn armen en mijn core heeft het zwaar te verduren. Ik merk dat mijn benen naar beneden zakken en besluit dat schoolslag toch echt effectiever is nu. De minuten tikken voorbij en ik moet mijn streeftijd laten varen.

Ik probeer zo stevig mogelijk door te zwemmen. Pfff, die 750m lijkt oneindig te duren. In de verte hoor ik mijn supporters me al naar de kant gillen. Het laatste stuk knal ik er nog wat borstcrawl uit.

Page41

Ik loop voorzichtig het water uit want het is glad en ik moet mijn oriëntatie even vinden. Daarna probeer ik zo hard mogelijk naar Jan te rennen. De wisselzone is 350m verder wat nog een flink stuk is na het zwemmen. Ik focus me op mijn ademhaling want mijn hartslag gaat door het plafond.

Page61

Yes, ik zie Jan die snel mijn enkelband overpakt en met zijn fiets wegrent. Ik plof neer in het gras, ik ben kapot. En ik baal ervan dat ik er dus ruim 24 minuten over gedaan heb. Mijn horloge geeft ook 960m aan en als ik op het kaartje kijk vind ik dat ook niet zo gek. Ik ben namelijk met een paar bochtjes naar de eerste boei gezwommen. Oeps, recht zwemmen is nog een dingetje…. Dan valt mijn tijd me nog reuze mee maar het was natuurlijk beter geweest in rechte lijnen 750m te zwemmen haha.

Mijn supporters zijn al snel bij me en zijn supertrots op me, ondanks mijn tijd. Ik vind het toch eigenlijk ook wel een prestatie, maar…. het is een wijze les voor de volgende keer. Ik ga volgend jaar echt veel eerder beginnen met trainen in open water want ik vind dit dus doodeng.

Ik spring snel op de fiets naar de tweede wisselzone. Ik heb niet de illusie dat ik Jan nog ergens aan kan moedigen want die fietst echt supersnel. En ja hoor, niet veel later dan ik arriveert Jan bij Stefan. Hij gilt: ‘We zijn nu tweede!’. Haha, briljant. Ook hij valt daarna in het gras neer.

Stefan sprint inmiddels al vele lopers voorbij. Intussen meet ik Madelon die de olympische afstand onder de 2.40u afgelegd heeft. Wat een topper!

Jan en ik wachten Steef 150m voor de finish op om het laatste stuk met hem mee te lopen. Terwijl we druk aan het kletsen zijn gilt Niels dat hij er al aankomt. Jan en ik schieten het parcours op en gillen hem naar de finish. Hij gaat zo hard dat we hem eigenlijk niet bij kunnen houden haha. We gaan na 1.31.09 de finish over wat ons een 6e plek oplevert.

Page71

Daarna vallen we elkaar in de armen. We vonden het echt supervet om dit als team te doen. Iedereen is tot het gaatje gedaan om de beste tijd neer te zetten.  Jan en Stefan waren allebei 2e van hun groep. Ik helaas 10e…. Nog meer motivatie om te blijven zwemmen en volgend jaar ruim op tijd in open water te gaan trainen. Op naar de top 3! Team Join My Road is zeker weer volgend jaar ergens van de partij! En ik heb de smaak weer te pakken dus volgend jaar ga ik zeker ook nog zelf een sprint afstand doen.

Page81

En, heb je al kriebels om zelf een keer mee te doen? Of heb je al triatlon ervaring? Laat het me weten in de comments!

Liefs,

Joanne

 

5 Comments
  • Madelon
    juli 28, 2016

    Supergoed gedaan kanjer! Al die zwemsessies zijn zeker niet voor niets geweest. Prachtige teamprestatie, trots op jou en je teamies!

  • Jolanda
    juli 28, 2016

    Goed gedaan weer, Ann! Weer een mooie medaille voor de vitrinekast. Je hebt er zo al heel wat bijelkaar gesport. Each piece has its value and story. That’s what counts! X

  • Marisa
    juli 29, 2016

    Leuk om te lezen! Ik wil volgend jaar meedoen aan de London Tri Sprint. Hardlopen en rennen gaat wel- zwemmen wordt nog wel een taaie.. dankjewel voor de inspiratie!!!

    Nu eerst nog de marathon van Berlijn skeeleren en vanaf september op zwemles 😉

    • Joanne
      juli 30, 2016

      Ja zwemmen vind ik ook nog steeds taak maar als ik het kan, kan jij het ook . Succes met trainen voor Berlijn!

  • Niels
    augustus 1, 2016

    Team joinmyroad (Y)

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.