RACE REPORT: MARATHON DU MEDOC

Pain is just the French word for Bread. Als ik dit bord lees als ik over de start loop weet ik dat dit een Epische marathon gaat worden.

Als de wekker om kwart voor 5 gaat ben ik verbazingwekkend snel wakker. Na een snelle douche, een Amy Winehouse eyeliner en een snel bakje havermout stappen we een klein uurtje later in bij de Uber die ons naar het pick up point van de shuttle bus brengt. Waar die bus nou precies stopt is nog een hele zoektocht maar als we the Spice Girls en Boy George tegemoet lopen weten we dat we goed zitten.

Even rewind voor wie mijn vorige blog niet gelezen heeft. De Marathon du Medoc is een waar spektakel. Iedereen is verkleed in het thema van het jaar wat dit keer muziek is. Lin is verkleed als Madonna (the 80’s version), ik als Amy Winehouse.

Verder heeft deze marathon 20 wijn stops. Je rent langst de beste chateaus van de streek dus dat belooft wat. Zeker omdat ik geen rode wijn lust haha. Naast de nodige wijnstops zijn er ook food stops. Van croissants tot oesters en van kaas tot ijsjes.

Rond 8u arriveren we in Pauliac. We lachen ons nu al suf om de meest hilarische kostuums. The Village People komen meerdere malen voorbij, the Beach Boys inclusief surfboard en ontelbare Freddy Mercury’s.

Rond 9u lopen Lin en ik rustig naar de start. We kijken onze ogen uit en genieten van het zonnetje want ze hadden eigenlijk alleen maar regen opgegeven voor vandaag.

Pain is just the French word for Bread. Als ik dit bord lees als ik over de start loop weet ik dat dit een Epische marathon gaat worden.

We dribbelen rustig met de rest mee. Echt hard kan je hier niet door de drukte maar we hadden niet de illusie een PR te lopen. Sterker nog, ons eerste plan was tot 25k te rennen waar ze de duurste wijn van de streek serveren. Later bedachten we dat we de rest dan prima binnen de time cap van 6.30u uit kunnen wandelen. De echte pro’s finishen immers ook in 6.29u.

Kilometer 1. First wine stop. Dit punt is zo druk dat we besluiten verder te rennen, voorbij de drukte want tot nu toe is het meer wandelen dan rennen.

Kilometer 2. Kak we hebben de croissants gemist. We twijfelen sterk of deze er ├╝berhaupt wel waren want de kans dat wij croissant missen is zo goed als non existent.

Kilometer 3. Wine please! Ze serveren het hier zelfs uit in echte wijnglazen. Ik houd niet van rode wijn maar deze is top! Wat is dit nu al een fantastische marathon.

Bij iedere chateau pakken we een slokje wijn en refuelen met bananen, sinaasappelpartjes, scholiertjes (ja echt die chocoladekoekjes) en rozijnenbrood. Je kan hier niet echt verhongeren. Viva la France!

De chateaus vliegen voorbij. De een nog mooier dan de ander. Bij wijnstop 5 geloof ik dat ik aardig aangeschoten ben. De wijn zakt goed in de benen, oeps. Er staat namelijk nog geen 15km op de teller.

Toch gaan de kilometers best snel. Onderweg vermaken we ons namelijk prima en kijken onze ogen uit. We confisqueren af en toe ook wat props van anderen zoals microfoons om een liedje te zingen. ‘We made it through the wilderness’. Of zetten spontaan ‘Hit me baby one more time’ in als Britney voorbij rent.

Kilometer 20. Hier staan de boys. Die krijgen geen wijn zonder startnummer dus dat fixen we ff voor ze. Dit punt is trouwens ook een cut off point. Je moet hier voor 3.20u voorbij zijn. Wij arriveren 3.08u. Oeps… iets te lang blijven hangen bij de chateaus. So much for uitwandelen, we zullen toch echt nog een drafje in moeten zetten.

Game plan: Tot de 25k even geen chateau stops meer en stukken snelwandelen afwisselen met joggen. Dit gaat goed behalve het overslaan van de chateaus. We blijven echter niet zo lang meer hangen maar grissen een bekertje mee. Even proeven, wat water, hapje en gaan.

Chateau ‘ik weet niet meer hoeveel’ gebruiken we als schuilplek want er komt een aardig buitje over. Ach, dan maar een wijntje….

Yes kilometer 25. Kak, de wijn is op. Are you freaking kidding me?

Oef, onze benen worden nu wel heel moe. Mijn conditie is prima maar mijn voeten doen pijn en ik heb geen kracht meer in mijn benen. Wandelen afwisselen met dribbelen is ook niet het beste recept…. stijf!

Toch zetten we stug door en focusen ons steeds op de volgende kilometer. Na kilometer 30 wisselen we 500m rennen en 500 wandelen af. Had ik al gezegd dat dit parcours niet echt vlak was? Het is heuvel op, heuvel af. Aardige kuitenbijters.

We krijgen trouwens ook nog regenbui nr 2 op ons kop. Maar we mogen niet zeuren, de zon breekt daarna snel weer door en alles is beter dan 42k lang regen.

OMG kilometer 35. Nu begint alles toch wel een beetje pijn te doen. Terwijl we een heuvel oprennen krijgen we een ernstige hagelbui op ons hoofd. Au!!!!! Mijn eyeliner is hierdoor ook niet meer wat het geweest is. Ik begin steeds meer op de echte Amy te lijken….

Kilometer 38. Au, nu vinden mijn pezen het ook niet leuk meer. En de klok begint te tikken. We rennen langs het oester punt. We hadden ons voorgenomen in ieder geval een oester weg te tikken maar gadver ik moet er niet aan denken. Lin gelukkig ook niet.

Kilometer 39. Steak, maar we moeten wachten, en het regent. Ook hier rennen we maar door. Iets verder is een mais punt. Jam! En de zon schijnt inmiddels ook weer. Dank u!

Kilometer 40. Nog 17min. Dit is natuurlijk normaal ruim voldoende maar ondanks dat we op ons tandvlees doorrennen lijkt het niet meer heel veel op rennen.

Kilometer 41. Ijsjes. Ik word echter afgeleid door een man die me vastpakt en met me wil trouwen. Nadat ik hem afgeschud heb drukt Lin een glas rose in m’n hand. Echt I can’t.

Daar zijn de boys. Ze schreeuwen ons toe, nog 1km. Nog 1km? Kak we hebben nog maar 7min. Ik kan echt geen sprint meer inzetten gek. Ja, 7min/km voelt nu echt als sprinten.

Nou daar gaan we. Thank god daar zijn de finish bogen. We gaan in 6.30u over de finish. We freaking did it!

Onze startnummers worden gelijk gescand ter check of we wel het hele parcours gelopen hebben. We mogen door waar we onze medaille en een fles wijn krijgen.

We strompelen naar onze mannen. Alles doet pijn. We chillen nog even met een wijntje, what else, en lopen daarna rustig terug naar de shuttle bus die ons terugbrengt naar Bordeaux.

Medoc! You were something else. Deze marathon is een groot feest. Ik kan iedereen deze marathon aanraden. Niet om een PR te lopen maar puur voor de experience. En het helpt wel als je een Bourgondische levensstijl hebt maar als je een van mijn vaste lezers bent zit je vast in die categorie ;-).

Uiteraard was de vlog camera ook mee. Prepare voor een hashtag Epic vloggie special!

En, doe je volgend jaar mee? Let me know!

Liefs,
Joanne

 

0 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *