RACE REPORT: KEISTAD TRIATHLON

‘OMG, waar ben ik weer aan begonnen?’ is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet als ik op de kade sta.

Gisteren was het na 2 maanden Tri training dan eindelijk zover. Als mijn wekker om 6.15u gaat weet niet welke lading het woord eindelijk in de vorige zin heeft. Eindelijk omdat de periode van het onmogelijk combineren van triathlon training met een nog te rennen marathon in het achterhoofd en de drang af en toe nog wat gewicht op te tillen in de box voorbij is, of eindelijk omdat ik excited ben. Eerst maar even wakker worden en mijn ontbijt naar binnen werken om mijn darmen op gang krijgen want die pizza met truffel pecorino bleek toch niet zo’n strak plan de avond voor raceday. Lees: buikkrampen midden in de nacht. Je zou toch zeggen dat er een leercurve in mijn voorbereiding zit…. Misschien toch niet nerveus genoeg wat dan eigenlijk weer een goed teken is.

Om half 8 sta ik bij Daan voor de deur. De rit naar Amersfoort is een groot feest. We lachen hard om onze #baywatchmaardananders pakjes en voordat we het weten rijden we Amersfoort in. Oke, uitdaging 2. Even rewind, uitdaging 1 was twee fietsen in de auto krijgen. Dat is gelukt met hulp van the boyfriend. Thank god hadden we dit zaterdag al gefixt anders was ik er om zondagochtend 7u pas achter gekomen dat ik een lekke band had. En vriendlief met een kater uit bed sleuren was geen succes geweest. De band verwisselen met behulp van YouTube was al relatie challenging genoeg. Ikea kastje, maar dan anders ;-).

Terug naar uitdaging 2. Fiets 1 eruit, voorwiel terug erin, remmen vast. Hoppa! Kunnen wij! Fiets 2, he dit systeem werkt anders, kak. We worden lichtelijk nerveus maar uiteindelijk lukt ook dit ons. Even daarna komt ons derde teamlid Madelon aangereden. Team Rucola in the house! Dit is ook de tekst die men roept als we de andere teams tegemoet lopen haha. Onze voorbereiding is in ieder geval ergens viral gegaan.

Na de nodige boterhammen met pindakaas, pannenkoeken en bananen wordt er druk vergadert over de spullen die mee moeten naar het wisselvak. Yes, ready to go!

Oke, nu de wisselzone in. Alles staat klaar, badmuts en zwembril mee. Het gaat nu bijna gebeuren.

‘OMG, waar ben ik weer aan begonnen?’ is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet als ik op de kade sta.  Ik luister aandachtig naar de briefing en schrik me rot als mensen in het water springen. Het is best fris en mensen gillen het letterlijk uit. Kak, ik weet dat ik het water in moet maar mijn lijf protesteert. Oke, niet nadenken, springen! Mijn god, het is echt freezing, ik schrik er zelf ook van. Oke, rustig blijven, rustig naar de start zwemmen, niks aan de hand.

Voordat ik het weet gaat het startsignaal. Ik druk na een paar slagen mijn horloge onder water aan. Het is zo druk dat ik niet in staat ben mensen in te halen. Balen want ik voel dat ik harder kan zwemmen. Mijn bril is uiteraard na een paar meter volledig beslagen maar ik besluit geen tijd te willen verliezen en zwem stug door. Dit gaat goed en bij het keerpunt kan ik eindelijk wat mensen inhalen. Na even flink ruzie te maken bij het trappetje (echt een triathlon is ieder voor zich, er zit geen fatsoen bij, dat was ik even vergeten) ren ik zo snel mogelijk naar mijn fiets terwijl ik mijn badmuts en bril afgooi. Dit geeft toch wel echt een bad ass gevoel.

En dan nu de volgende uitdaging. Mijn voeten afdrogen en zo snel mogelijk mijn sokken aandoen. Dit is echt een hels klusje. Schoenen aan, reep in mijn pakske, helm op, bril op en gaan!!!! Ik zit redelijk snel op mijn fiets en praat mezelf stevig toe met de stem van coach Jan in mijn hoofd. ‘Rustig blijven Joanne, volle bak starten want je haalt het bij een sprint niet meer in. Ritme trappen, ritme trappen. Rustig ademen en doortrappen.’ Dit mantra herhaal ik terwijl ik mijn reepje wegwerk.

Wind mee op mijn stuur trap ik rond de 32km met een 80-85 omwenteling. Dit gaat top. Kak, wind tegen. Mijn benen worden moe en mijn ritme zakt. Ook nu hoor ik coach Jan. ‘Terugschakelen en ritme trappen, je wilt bij het lopen niet meer aan het fietsen denken dus niet de verzuring in.’ Ik schakel met tegenzin terug en probeer 80 te blijven trappen.

Het tweede rondje is taai. Ik ken de route inmiddels dus het lijkt sneller te gaan maar mijn benen worden moe. Ik weet niet precies hoe hard ik fiets, het enige wat ik check is mijn cadans en die probeer ik met schakelen stabiel op de 80 te houden. Dit kan ik net zien vanuit mijn ooghoek want mijn horloge zit dit keer om mijn pols en niet op mijn fiets. Te veel gedoe met zo’n sprint haha.

Pff, ik ben er bijna. Ik moet helemaal omlopen met mijn fiets en proberen te rennen maar dit blijft ingewikkeld met fietsschoenen. En nee, ik ben nog lang niet zo pro dat ik uit mijn schoenen klik tijdens de laatste meters fietsen zodat ik op blote voeten kan rennen haha. Ik krijg van de adrenaline bijna mijn fiets niet meer in het rek maar als hij eenmaal staat heb ik best snel mijn hardloopschoenen aan. Vamos!

Mijn ademhaling en hartslag gaan through the roof. Mijn benen voelen goed maar hebben niet superveel kracht. Ik probeer rustig te blijven en op mijn vorm te letten. Focus, focus. Hard starten gaat nu gewoon echt niet dan ga ik over mijn nek ben ik bang. Het lukt me wel om elke kilometer iets te versnellen en mensen in te halen. Het tweede rondje gaat wederom sneller en mijn teamies schreeuwen me naar de finish de laatste meters. Ik versnel met alles wat ik over heb en finish in 1.34.59u.

Check hieronder de Race Vloggie!

Helaas deed mijn chip het niet goed dus kan niet terugzien wat de tijden van de onderdelen waren. Wat ik zeker weet is dat er nog superveel winst te behalen valt op de fiets. En dat zwemmen, dat kan ook altijd beter haha. En dat lopen…. ik moet toch echt een keer kotsend over die finish ;-). Maar ik ben in ieder geval 12 minuten sneller dan mijn eerste sprint 2 jaar geleden dus zeer tevreden.

Kom maar door met de volgende triathlon want wat was dit weer te gek! Wanneer gaan we weer is het eerste wat ik tegen mijn teamies zeg? Gek wat zo’n race met je doet. Van OMG hoe kom ik hier nu nog onderuit tot de volgende wedstrijd plannen. En wat het helemaal te gek maakte was de epic voorbereiding met mijn teamies. Team Rucola fort he win for sure! En dan al het geld wat we hebben opgehaald voor Habitat for Humanity! Super bedankt iedereen!

Wil je weten hoe ik me voorbereidde op deze triathlon? Check dan deze vlog special!

Heb jij wel eens een triathlon gedaan of staat er een op de planning? Laat het me weten in de comments!

1 Comment
  • Ludo Ansems
    september 5, 2017

    Hahahahaha, mooie tekst! Ik dacht de titel toen ik er net in lag, mijn Gód wat een kou!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.